منتقم خون شهیدان خواهد آمد

[100] یا أَحْمَدُ! إِنَّ أَهْلَ الآخِرَةِ لا یَهْنَأُهُمُ الطَّعامُ مُنْذُ عَرَفُوا رَبَّهُمْ، وَلا تَشْغَلُهُمْ مُصیبَةٌ مُنْذُ عَرَفُوا سَیِّئاتِهِمْ، یَبْکُونَ عَلى خَطایاهُمْ، وَیُتْعِبُونَ أَنْفُسَهُمْ وَلا یُریحُونَها. [101] إِنَّ راحَةَ أَهْلِ الآخِرَةِ فِى المَوْتِ، وَالآخِرَةُ مُسْتَراحُ العارِفینَ; [102] مُونِسُهُمْ دُمُوعُهُمُ الَّتی تَفیضُ عَلى خُدُودِهِمْ، [103] وَجُلُوسُهُمْ مَعَ المَلائِکَةِ الَّذینَ یَمْشُونَ عَلى أَیْمانِهِمْ وَشَمآئِلِهِمْ، [104] وَمُناجاتُهُمْ مَعَ الجَلیلِ الَّذی فَوْقَ عَرْشِهِمْ. [105] إِنَّ أَهْلَ الآخِرَةِ قُلُوبُهُمْ فى أَجْوافِهِمْ قَدْ قَرَحَتْ، یَقُولُونَ: مَتى نَسْتَریحُ مِنْ دارِالفَنآءِ إِلى دارِ البَقآءِ؟

اى احمد! اهل آخرت از زمانى که پروردگارشان را شناخته اند، خوراک در کامشان گوارایى نداشته و از هنگامى که به خطاهایشان پى برده اند، نگران هیچ مصیبتى نبوده اند، بر اشتباهات خویش مى گریند و نفس خود را به مشقّت انداخته و نمى آسایند. آسودگى اهل آخرت در مرگ است و آخرت، آسایشگاه عارفان است. همدمشان اشک هایى است که برگونه هایشان جارى است و همنشینانشان فرشتگانى هستند که در اطرافشان در حرکتند و راز و نیازشان با پروردگارشان است که برتر از هر چیز و مسلّط بر علم و قدرت آن هاست. دل هاى اهل آخرت در سینه هاشان مجروح فراق است، مى گویند: کى از این سراى فانى آسوده شده و به سراى باقى خواهیم رفت؟